Nie taki diabeł straszny :)

Jakiś czas temu nauczyłam się robić węże koralikowe i , co zresztą widać na moim blogu dosyć często tę umiejętność wykorzystuję :)

Ale wszystkie moje prace jak do tej pory były bardzo proste. Podziwiałam piękne wzorki wykonywane przez dziewczyny  na naszyjnikach i bransoletkach i wzdychałam zazdrośnie .... 

No ale ja przecież tak nie potrafię .... To przerasta moje możliwości .... To jest zbyt trudne .... i tak dalej i tak dalej ;) :)

Aż w końcu  miałam dosyć wzdychania i  z pewna taką nieśmiałością ;) wydrukowałam sobie wzorek z internetu , pogrzebałam w koralikach , które miałam w domu iii....

I powstało takie oto coś :)

Najpierw udłubałam kawałek węża , na tyle mi starczyło koralików;) Potem udoskonaliłam moją także nowo nabytą umiejętność kulania ...

Poprzymierzałam, pokombinowałam , potem wykonałam te czynności w kolejności odwrotnej ....i tak jeszcze kilka razy ;):) 

I powstał naszyjnik i bransoletka :)

I muszę wam powiedzieć , że zupełnie niepotrzebnie się obawiałam, węże ze wzorkiem robi mi się dużo lepiej niż gładkie , bo "coś się dzieje" , wzorek się zmienia i praca nie jest nudna  . I w to mi graj :):) 

Co prawda koraliki użyte do tej pracy są troszkę zbyt duże ,  innych nie posiadałam na stanie , ale i tak jestem zadowolona.

No i po prostu wpadłam po uszy . Już powstają kolejne prace - niedługo się pochwalę :)

Tu naszyjnik na "modelce" 

I zbliżenie na kuleczki :)

No i co o tym myślicie ? Może być jak na pierwszy raz ?

Poduchy -powiedzmy , że walentynkowe ;)

Pamiętacie psychodeliczny kocyk ? No to pewnie pamiętacie też , że zapowiedziałam wydzierganie do niego poduszek . No więc są :) Z pozostałej po kocyku wełny wyszło mi dwie poduszki , troszkę musiałam pokombinować z doborem kolorów żeby wełnę wykorzystać i żeby jakoś to "po ludzku" wyglądało , ale wydaje mi się , że pewnego rodzaju kompromis udało mi się osiągnąć ;)

Tak prezentują się poduchy w towarzystwie kocyka :)

Tak prezentują się prawe strony poduszek .

A tu już kombinacje włóczkowe na lewej stronie , bo trochę za bardzo "pojechałam" z czerwienią na prawej ...;)

I tym sposobem dochodzimy do prawie walentynkowości poduszek ;)  No bo dziś 14 lutego i jeśli zamieszcza się post to powinien nawiązywać do miłosno- serduszkowych treści ;)   

Tak więc jak to mówią  z braku laku dobry kit ;)

  Jak się oko przymknie... albo i dwa i weźmie pod uwagę ilość użytej czerwieni  to na upartego poduszki mogą uchodzić za walentynkowe;)

Pokaże jeszcze szybciutko zrobioną ostatnio bransoletkę koralikową , nic nowego,już kiedyś podobną pokazywałam , ale skoro udłubałam , nowej właścicielce się podoba to  co mi szkodzi się pochwalić ;)

Na koniec chciałam wszystkim życzyć miłego dnia zakochanych :);)

Aaa.. . znacie to ?

"Walen tynki - święto murarzy i tynkarzy" ;) :):) - brat mi sprzedał jakiś czas temu 

Lawendowe pudełka po nieplanowanej przerwie.

Miało mnie tydzień nie być ,a zrobiło się  ponad dwa ...  Tak to czasami bywa . 

Najpierw tak jak pisałam byłam na tygodniowym zimowisku z młodzieżą i jak to na takich wyjazdach bywa  było....chmm rzekła bym  interesująco ;) 

A po powrocie dopadła mnie jakaś paskudna infekcja, pewnie to wynik niewyspania i przemęczenia i tak sobie jestem na zwolnieniu lekarskim i antybiotyku .

A żeby było jeszcze ciekawiej to przez ostatni tydzień nie miałam internetu  wiec nawet na Wasze blogi zajrzeć nie mogłam ...

Ale już  jestem :)

I pokazać chciałam pudełeczka lawendowe.

To kolejny twór z serii zamiast wyrzucać przerób ;) Tym razem na tapetę poszły pudełka , w które pakowane są butelki markowych alkoholi. Bardzo porządne pudełka , no grzech wyrzucać ;)

Niestety jak to u mnie bywa w szale twórczym ;) zapomniałam zrobić zdjęć "przed" . Więc opiszę :) pudełka były w ciemnych kolorach , wyższe ciemnozielone , niższe czarne , wiec wymagały nałożenia kilku warstw farby akrylowej , potem serwetka , cieniowanie , domalowania i duuużo lakieru :)

Nie miałam wystarczającej ilości serwetek żeby wszystkie pudełka miały jednakowy wzór , ale łączy je motyw lawendy :) 

Wieczka też ozdobione lawendą , do ozdobienia tych pudełek użyłam trzech różnych serwetek , ale jakoś chyba to razem zagrało ;)

W każdym razie spełniają swoją funkcję , moja mama przechowuje w nich makaron :)

To tyle na dzisiaj , pędzę odwiedzić wasze blogi , blogi bo mam ogromne zaległości .

Pozdrawiam serdecznie 

Ewa

Znikam na chwilkę :)

Znikam na najbliższy tydzień . Jadę na zimowisko , ale nie jak można by sobie wyobrażać po to aby odpocząć ... Jadę jako wychowawco -kierownik lub jak kto woli kierowniko-wychowawca  na obóz z młodzieżą , a to jest atrakcja dla osób lubiących sporty ekstremalne ;) bo jak wiadomo młodzież lubi w takich przypadkach na głowie stanąć żeby życie dorosłym "uatrakcyjnić" ;) 

Zawsze się zastanawiam jak to jest , że dzieciaki potrafią przez kilka nocy z rzędu chodzić spać około trzeciej nad ranem, a potem być rześkie i  aktywne przez cały dzień ... magia , albo co ;):):) 

Eee tam głupio się zastanawiam to młodość jest po prostu , a my starzy już zapomnieliśmy jak to kiedyś było ;)

Tyle o wyjeździe , wrażeniami podzielę się po powrocie :)

Teraz pokaże co udłubałam ostatnio. Nie ma tego wiele ale zawsze :)

Tak więc bransoletka koralikowa w kropeczki z serduszkiem i kuleczką , a właściwie z czymś w rodzaju dysku :)

I zapowiedź kolejnego kocyka szydełkowego, tym razem z kwadratów . 

Materiał już zgromadzony i nawet zaczęłam już dziergać . Wzorek podpatrzyłam na , którymś blogu ale nie pamiętam zupełnie gdzie ...

Kolory są zdecydowanie bardziej żywe niż na zdjęciach.. Włóczki pochodzą głównie z odzysku. w większości są to swetry kupione w sklepie z używaną odzieżą po złotówce potem wyprane i sprute.

Trochę pracy trzeba włożyć ale można całkiem fajne i dobre gatunkowo wełenki pozyskać . 

Do zobaczenia za tydzień :)

Psychodeliczny kocyk ;)

Zeszło mi ponad dwa miesiące ale w końcu udziergałam :) mój pierwszy kocyk, a właściwie kocurzysko wielkie , bo ma wymiary 2x2 metry... no najwyraźniej mam problemy z tym aby w porę skończyć ;)

Ale od początku . Zaczęło się od tego , że miałam zalegające w domu duże ilości dość cienkiej "wełny"  pisze w cudzysłowie bo koło wełny to to nawet nie leżało , sztuczność jakaś miła w dotyku ale nierówna jak tow większości bywało w peerelowskich wyrobach.  Ja jak wiadomo wyrzucać nie lubię więc podumałam , pooglądałam blogi i wymyśliłam , że kocyk będzie w sam raz bo jak wiadomo kocyków nigdy nie za wiele ;)  Jak pomyślałam tak też zrobiłam , w rzeczony kocyk wszedł rozpoczęty i niedokończony sweterek ,który robiła dla mnie mama kiedy byłam jeszcze dzieckiem( czerwona część) , skończony przeze mnie i nawet noszony , ale znielubiany sweterek (kolor biały)  i rozpoczęty twór szydełkowy ,który miał być płaszczem ażurowym ale powstawał tak długo , że moda się zdążyła zmienić ;)

Dziergałam i dziergałam ... zawsze byłam przekonana , że szydełko to bardzo włóczkożerna technika , moje najwyraźniej głodne nie było ;) bo wełny w cudowny sposób nie ubywało.

Stwierdziłam , że muszę przerwać kiedy zbliżałam się do ośmiu metrów w obwodzie :) 

Koc jest mięciutki i milutki i patrzeć na niego nie można ... ;) A to za sprawą psychodelicznych kwadratów w jakie układa się kontrastowa włóczka . To znaczy kiedy jest troszkę skotłowany jest ok , wzrok zaczyna szaleć kiedy się go rozłoży :)

Cały koc prezentuje się następująco- sesja plenerowa żeby się cały w obiektywie zmieścił :)

Koc skończyłam ale wełny nie ,  przecież nie będę takich małych kłębków znowu w szafie chować bo chodziło o to żeby się zapasów pozbyć a nie na mniejsze dzielić ;)

No i teraz z tego co zostało dziergam poduszki , zobaczę ile wyjdzie ;)

Zrobiłam już trochę kwadratów i nawet część połączyłam ze sobą . 

Myślę , że jak na pierwszy raz nie jest tak źle , ale na pewno na jednym kocyku się nie skończy bo mnie wzięło i wciągnęło ;)

Jeszcze jedno zdjęcie , tym razem w stylizacji pokojowej , mocno nieostre , wiec proszę je uznać za poglądowe, a nie artystyczne ;)

A na koniec kilka fotek z mojego zimowego ogródka , bo w końcu przyszła do nas zima i to nie byle jaka dziś w dzień było -8 stopni.

Wczoraj i przedwczoraj mieliśmy gołoledź i wszystko  pokryła warstwa lodu, wygląda to bajkowo troszkę mniej fajnie , że trzeba bardzo pilnować ząbków aby ich nie stracić podczas ryzykownej wyprawy do pracy czy sklepu , bo jak zwykle służby miejskie  odpowiedzialne za posypywanie chodników zostały zaskoczone  niespodziewanym nadejściem zimy ...
Bo czego  jak czego  ale tego , że zima w styczniu przyjdzie to się nie można było przecież spodziewać ;)

Pozdrawiam gorąco pomimo mroźnej temperatury za oknem :)

"Moje" miejsca .

Jak już pisałam uwielbiam podróże i zwiedzanie ciekawych miejsc ,mam to szczęście  że moją pasję mam z kim dzielić :) 

Jest kilka miejsc , w które uwielbiam wracać i które urzekają mnie za każdym razem kiedy je odwiedzam .  Chciałam Wam dzisiaj pokazać zdjęcia z parku zamkowego w Łańcucie i może zachęcić do odwiedzenia tego unikatowego miejsca :)

Ja mam do Łańcuta niedaleko i byłam tam wielokrotnie, a ostatnio w ramach odstresowywania po trudnych dniach w pracy zabrał mnie tam mój Krzysiek :) 

Zamek w Łańcucie robi ogromne wrażenie , jest to  jedna z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce , swoją historią sięga średniowiecza. Był w rękach tak sławnych i znaczących rodów jak Lubomirscy i Potoccy. Przechodził czasy świetności i lekkiego podupadania , dziś odrestaurowany zachwyca zarówno pięknymi wnętrzami jak i parkiem .Godne uwagi są także zabytkowa Powozownia i Maneż , a także cudowna storczykarnia .

Tak więc zapraszam do oglądania zdjęć :)

Zamek od frontu, drewniane domki kryją  na czas zimy piękne  rzeźbione orły .

Widok z boku

I na fosę 

Obrośnięta bluszczem ściana ogrodu zimowego.

I romantyczny zakątek z odremontowaną chyba basztą . Na zdjęciu nie widać ani ,że baszta ani , że odremontowana ...musicie mi uwierzyć na słowo albo pojechać i sprawdzić ;)

 A tu już alejki parkowe , można sobie urządzić całkiem długi spacerek :)

Jeśli miałybyście ochotę poczytać sobie więcej o historii Łańcuta i pooglądać cudne przedwojenne  zdjęcia Zamku to wejdźcie na tę stronę http://www.zamek-lancut.pl/pl/

To tyle o Łańcucie :)

A teraz malutka migawka z mojego ukochanego miasta Sandomierza :) Sandomierz  pomimo , że w innym województwie ale mam w odległości niecałych 30 km czyli po sąsiedzku :)  

Nie znam osoby , która była by w Sandomierzu i się w tym mieście nie zakochała ...no nie da się po prostu ;)

Ostatnio stało się o Sandomierzu głośno za sprawą Ojca Mateusza :)

Dla mnie jest to miasto o wiele bardziej klimatyczne niż Kazimierz nad Wisłą i zawsze mnie zastanawiało czemu to Kazimierz,a nie Sandomierz cieszy się taką sławą . Pewnie dla tego , że jest bliżej Lublina i Warszawy ;).

Na zachętę dla tych ,którzy tam nie byli nocne zdjęcia Katedry Sandomierskiej  popełnione podczas noworocznego spacerku :)

Mam nadzieję , że udało mi się zachęcić Was do odwiedzenia tych pięknych miejsc :) może nie zaraz ale kiedyś tam w bliższej lub dalszej  przyszłości :)

Pozdrawiam Ewa

W turkusach.

Jak to mówią szewc bez butów chodzi , tak i ja robię biżuterie dla innych , a żeby dla siebie zrobić to już czasu mi trochę brakuje ;)

Ale od dawna chodził za mną komplet w turkusach , chodził i chodził i.... i doszedł w końcu;)

Popełniłam taki oto komplecik sutaszowo koralikowy , w którym wystąpiłam podczas Wigilii.

 Turkus z odrobina złota , jak nie było na złoto to nie , a jak mi się spodobało to do wszystkiego mi złoty sznurek pasuje ;)

Bransoletka okazała się ciut za duża więc jest już własnością mojej mamy :)

Pozdrawiam serdecznie :)